Slanke kernconstructie met voorspanning
Twee wanden voorspannen met één kabel.
Projectgegevens
| Ontwerpteam | Johnson Alan Ritchie Architects, New York en 01-10 Architecten, Rotterdam |
|---|---|
| Opdrachtgever | VOF de Boompjes |
| Hoofdaannemer | J. P. van Eesteren, Barendrecht |
| Adviseur Constructies | D3BN civiel ingenieurs, Rotterdam |
| Voorspanning | Voorbij Betonbouw, Amsterdam |
| Tekst | Jan-Pieter den Hollander |
| Foto's | Anton de Zeeuw |
De stabiliteitskern (1:11) ligt ongunstig in de toch al ingewikkelde plattegrond. Spanningen door windbelasting concentreren zich in de hoekpunten van de kern en veroorzaken trek. Daardoor scheurt het beton en is de kern onvoldoende stijf om aan de uitbuigingseis te voldoen.
De aannemer kan hiermee per verdieping de omhullingsbuis instorten en de strengen later aanbrengen door ze in één keer door de omhullingsbuis te schieten. Wel stelt het systeem eisen aan de minimale boogstraal van de lus (750mm).
Extra wapening moet de krachten uit de lus opvangen. De verticale component van de voorspankracht geeft in de kromming een opwaartse belasting op de poer. De dikte van de poer (2,75m) maakt het echter mogelijk het moment weg te wapenen. In de bocht zelf hangt D3BN de radiale component op met haarspelden.
Onderin de kern (B65) ontstaat zonder voorspanning een trekspanning van 5,5 N/mm2 (in de bgt). Voorspanning is nodig om voldoende stijfheid te krijgen. D3BN kiest voor reduceren van de spanning tot 0 N/mm2 en schrijft een voorspanning voor van 5,5 N/mm2.
